Каталог статей

ՑՆՈՐՔ

Thu, 08 Jan 2009 16:14:26 GMT

Նա ուներ խորունկ երկնագույն աչքեր,
Քնքուշ ու տրտում, որպես իրիկուն.
Նա մի անծանոթ երկիրի աղջիկ էր,
Որ աղոթքի պես ապրեց իմ հոգում։

Նրա ժըպիտը մեղմ էր ու դողդոջ,
Որպես լուսնյակի ժպիտը տխուր.
Նա չուներ խոցող թովչանքը կնոջ.-
Նա մոտենում էր որպես քաղցր քույր...

Իմ հուշերի մեջ ամենից պայծառ,
Իմ լքված սրտի մաքուր հանգրվան.
Քույր իմ, դու չըկաս, քույր իմ, դու մեռար,
Ու քեզ հետ հոգուս լույսերը մեռան...

ՎԱՀԱՆ ՏԵՐՅԱՆ

ՄԻ ԿԵԱՆՔ ԱՐԺԷ . . .

Tue, 06 Jan 2009 20:04:32 GMT

Մի կեանք արժէ մի համբոյրը աղջկայ,
Առանց սիրոյ, առանց կնոջ կեանք չկայ,
- Իրավ, բայց թէ դրախտն ինքը կին լինի,
Կին կը գտնես, բայց մայր երբէք չես գտնի։

Կինը սէր է, բախտաբեր է՝ թէ սէր տաս,
Առանց կնոջ՝ ինձ պէս անբախտ կը մնաս,
- Իրավ, բայց թէ բախտն էլ անհաս կին լինի,
Կին կը գտնես, բայց մայր նորից չես գտնի։

Արևն, ասես, կնոջ աչքից կը ծագի,
Մի համբոյրից անապատը կը ծաղկի,
- Ա՜խ, չէ, թէկուզ չեղածն ինքը կին լինի՝
Կին կը գտնես, բայց մայր, ավա՜ղ, չես գտնի։

Կինը մահին յաղթող կեանքի աղբիւր է,
Մի համբոյրով ինձ բալիկներ կը բերէ,
- Ա՜խ, չէ, թէկուզ Աստուած ինքը կին լինի՝
Կին կը գտնես, բայց մայր յավերժ չես գտնի...

ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ ՇԻՐԱԶ

ՄԱՅՐԻԿԻՍ

Sun, 04 Jan 2009 17:19:53 GMT

Հայրենիքես հեռացել եմ,
Խեղճ պանդուխտ եմ, տուն չունեմ,
Ազիզ մորես բաժանվել եմ,
Տըխուր-տըրտում, քուն չունիմ։

Սարեն կուգաք, նախշուն հավքե՛ր,
Ա՜խ՛, իմ մորըս տեսել չե՞ք.
Ծովեն կուգաք, մարմանդ հովե՜ր,
Ախըր բարև բերել չե՞ք։

Հավք ու հովեր եկան կըշտիս,
Անձեն դիպան ու անցան.
Պապակ-սըրտիս, փափագ-սըրտիս
Անխոս դիպան ու անցա՜ն։

Ա՜խ, քո տեսքին, անուշ լեզվին
Կարոտցել եմ, մայրի՛կ ջան.
Երնե՜կ, երնե՜կ, երազ լինիմ,
Թըռնիմ մոտըդ, մայրի՛կ ջան։

Երբ քունըդ գա, լուռ գիշերով
Հոգիդ գըրկեմ, համբույր տամ.
Սըրտիդ կըպնիմ վառ կարոտով,
Լա՛մ ու խընդա՛մ, մայրի՛կ ջան։

ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ 1893

ՊԱՏԱՀԱԲԱՐ ԵՆ ՊԱՏԱՀՈՒՄ ԿՅԱՆՔՈՒՄ

Sun, 04 Jan 2009 14:39:07 GMT

Միշ՛տ էլ սիրածին պատահաբար են պատահում կյանքում
Ու հրաժեշտ են տալիս սիրածին անհրաժեշտաբա՜ր...

Թե կուզես՝ լռի՛ր։
Թե կուզես՝ ոռնա՜,
Թե կուզես՝ ծամիր սեփական լեզուդ,
Թե կուզես՝ խցիր բերանըդ բարձով,
Թե կուզես՝ ոտքով հարվածիր բարձին.
Հավատացյալ ես՝ հայհոիր աստծուն,
Հավատացյալ չես՝ աստծուն հավատա.
Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չուզել - իզո՜ւր,
Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չապրել - իզո՜ւր...
Ու, եթե կուզես, ապրելն այս է հենց,
Եվ սերն իսկական հենց այս է որ կա.

- Պատահաբար ես պատահում կյանքում,
Անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալիս...

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ 1962

ՄԻԱՆԳԱՄԻՑ

Fri, 02 Jan 2009 00:20:36 GMT

Ասում են, թե միանգամից կեանքում ոչի՜նչ չի կատարվում.
Միանգամից ո՛չ մի կարպետ և ո՛չ մի գորգ չի պատռվում,
Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից,
Միանգամից ձյուն չի գալիս և չի փչում անգամ քամին։

Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թէ՝ խելօքանան,
Զո՛յգ չեն կազմում միանգամից, ո՜ւր մնաց թէ՝ երեքանան։
Միանգամից չեն կշտանում և չեն զգում ջրի կարիք,
Ո՞չ այսօրն է անցեալ դառնում, ո՛չ էլ վաղն է դառնում գալիք։

Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ,
Հենց այսպս է, ինչպես որ կայ։
Սակայն եթե իմ կեանքի մեջ գէթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ,
Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում
Ու երազում։
Ես կասեի.
Ինչ լինում է՝ թող որ լինի միանգամի՜ց...

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

ԱՌԱՋԻՆ ՍԵՐԸ

Thu, 01 Jan 2009 22:09:53 GMT

          Պե՛տք չէ, սիրելի՜ս։
          Զո՜ւր ես երդըվում։
Առանց երդման էլ ես հավատում եմ,
Որ հիմա օրըդ մի դար է տևում,
Որ փուշ կարոտը քեզ ծվատում է,
Որ գիշերն ի լույս չես քնում հաճախ,
Որ իմ անունն ես կրկընում հաճախ,
Որ աղջըկական քո մաքուր բարձին
Թեքված ես տեսնում մի ծերուկ արծիվ
(Անգըղ էլ լինի՝ արծիվ է թվում) ,
Որ քեզ աշխարհում ոչի՜նչ չի թովում,
Որ առանց սիրուս կյանքըդ կորած է,
Որ...
          Գիտե՛մ, ջա՜նըս.
          Զո՜ւր ես կրկընում.

Բայց գիտեմ և այն,
Ինչ դո՛ւ չգիտես.

Առաջին սերը, ինչպես որ հացը,
Ի՜նչ էլ որ անես՝ միշտ կուտ է գնում...

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ 1958

ՄՈՐ ՁԵՌՔԵՐԸ

Thu, 01 Jan 2009 17:06:38 GMT

Այս ձեռքերը՝ մո՜ր ձեռքերը,
Հինավուրց ու նո՜ր ձեռքերը...

Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Պսակվելիս ո՜նց են պարել այս ձեռքերը՝
Ի՜նչ նազանքով,
Երազանքո՜վ։

Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Լույսը մինչև լույս չեն մարել այս ձեռքերը,
Առաջնեկն է երբ որ ծնվել,
Նրա արդար կաթով սնվել։

Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Զրկանք կրել, հոգս են տարել այս ձեռքերը
Ծով լռությա՜մբ,
Համբերությա՜մբ։

Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Երկինք պարզված սյուն են դառել այս ձեռքերը,
Որ չփլվի իր տան սյունը՝
Որդին կռվից դառնա տունը։

Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Մինչև տատի ձեռք են դառել այս ձեռքերը,
Այս ձեռքերը՝ ուժը հատած,
Բայց թոռան հետ նոր ուժ գտած...

Քար են շրջել, սար են շարժել այս ձեռքերը...
Ինչե՜ր, ինչե՜ր, ինչե՜ր չարժեն այս ձեռքերը՝
Նո՜ւրբ ձեռքերը,
Սո՜ւրբ ձեռքերը։

... Եկեք այսօր մենք համբուրենք որդիաբար
Մեզ աշխարհում ծնած-սնած,
Մեզ աշխարհում շահած-պահած,
Մեզնից երբեք չկշտացած,
Փոշի սրբող, լվացք անող,
Անվերջ դատող, անվերջ բանող
Ա՛յս ձեռքերը,
Թող որ ճաքած ու կոշտացած,
Բայց մեզ համար մետքսի պես
Խա՛ս ձեռքերը...